Gisteravond (2 april 2026) wezen kanoën met Gerrit….
We waren maar met ons tweeën. Ik kon me er iets bij voorstellen, want het weertje was in m’n woonplaats Dokkum stevig briesje en knap koud! Dus met extra dikke sokken en trui naar Drachten. In Drachten aangekomen eerst Gerrit zijn nieuwe kano bewondert en toen in actie. Voor het eerst m’n aangeschafte wetsuit aan! Dit werd een onderneming op zich. Hijsen, trekken, wurmen en struikelen maar het lukte. Buiten adem en een claustrofobisch gevoel als een sardien in blik moest dit wel even wennen! Gerrit was al klaar voor de start, dus ik snel warme trui, windjack en zwemvest aan en met de kano naar de vlonder. Hier de kanogoot nog even bekeken, maar deze gelaten voor wat het was en, als ‘ervaren’ kanoër, aan de vlonder in de kajak. Op het moment dat ik één been in de kano had begon ik toch te bedenken dat de glijgoot misschien nog niet zo’n gek idee was. Gerrit zat al prinsheerlijk in z’n kano, dus moed verzameld en al wiebelend de kano in. Gelukt! Met de eerste aanwijzingen/tips van Gerrit vol goede moed de tocht begonnen. Gerrit leek het verstandig een rustig tochtje te doen van 10 km. 10 kilometer!!!, ik was nog nooit verder geweest dan vier en was dan al kapot! Dus voorzichtig geopperd dat ik meestal 40 min ging varen. Dat kwam volgens Gerrit mooi van pas, want dit was ongeveer 45 min. 45 min over 10 km!!!, maar ik denk mond dicht en roeien! Onder weg op aanwijzing van Gerrit de hoek van de peddel nog aangepast en de techniek nog behoorlijk bijgeschaafd. Hoewel het ‘luie’ zweet al behoorlijk los kwam (wind was gaan liggen en was lekker weertje) al babbelend van de vogels en lammetjes genoten. Toch was het wel stevig doorroeien om Gerrit bij te houden, die terloops nog even moest laten vallen dat dit voor hem het opwarmtempo was en dat we het windje lekker in de rug hadden. Ik begon me toen wel af te vragen hoe ik dan met tegenwind weer terug moest komen! Op mijn vraag hoever we waren en kreeg te horen dat we op het drie km-punt waren, kreeg ik wel wat m’n bedenkingen! En toen kwam ook nog de zwaan! ter sprake. Verderop zat soms een zwaan en wanneer die er was hadden we stront aan de knikker. Ik werd even bijgepraat met een verhaal over iemand die half bewusteloos en drie beenfracturen rijker een aanvaring met een zwaan had! We kwamen een bocht door en daar was ie, de zwaan! De zwaan kwam meteen in actie en ging vanaf de wal te water. Volgens Gerrit moesten we maar rechtsomkeert. Nou, dat leek mij een supper goed idee. Niet alleen dat ik niet zat te wachten op gebroken botten, maar ik zat me al een poosje af te vragen hoe ik dat hele stuk terug moest peddelen en dan ook nog tegenwind. Dus op het drie km-punt rechtsomkeert. Gerrit gezellig babbelend, maar ik werd al wat stiller. M’n armen voelden steeds zwaarder en ik was drijfnat van het zweet door een veel te warme trui. Stoppen mer paddelen is geen optie, want dan lig je stil, dus doorpeddelen en achter babbelende Gerrit aan! Bij elk viaduct waar we onderdoor kwamen dacht ik dat we er bijna waren maar het bleek dat we de heenweg wel vier keer een viaduct waren gepasseerd. Eindelijk kwam de aanlegsteiger in het zicht. Ik had het gehaald. Gerrit opperde het idee dat ik de kanogoot wel even kon uitproberen. Dit vond ik een supergoed idee. M’n bennen waren zo stijf en m’n armen zo slap dat dit mijn enige redding was om nog uit de kano te komen! Soepel kon ik de helling op komen. Boven aangekomen kon ik een bankje achter me langs schuiven. Ik heb me op het bankje gesleurd en heb hier even zitten bijkomen van dit kanoavontuur. Toen mijn benen weer tot leven kwamen naar de loods gewankeld en me daar uit m’n wetsuit gewurmd. Het hele pak en de trui waren drijfnat doorweekt van het zweet. Wat een work-out!
Gerrit, bedankt voor deze prachtige tocht. Je bent voor mij een held. Niet alleen voor wat je doet op kanogebied, maar ook hoe je in het leven staat. Niet klagen, maar aanpakken en genieten. Zo was ook deze tocht voor mij met m’n held! MACHTIG, GENOTEN, BEDANKT